Geschreven op 1 december:
.......Onder de ongeevenaarde Afrikaanse sterrenhemel, bij een knetterend braaivuur roer ik minutenlang in de pan met wat moet worden stijw pap. Stijw pap (in Malawi: nsima) is een stijfgeworden pap van maispoeder met water en wat zout. Tesamen met een potje chakalaka saus en de klassieke stukken vlees (boerewors, kip, steak) vormt dit een zeer acceptabele braai op deze warme zomeravond.

Ik denk terug aan de afgelopen weken hier in Zuid-Afrika. We zijn inmiddels al 1,5 week bezig met onze roadtrip, 3250km verder en ons co-schap in Kaapstad behoort al weer tot het verleden.............

De laatste weken in de stad die we volledig in de armen gesloten hadden waren zo leuk dat we haast overwogen niet meer op vakantie te gaan en de volle 11 weken in Kaapstad door te brengen.
We gingen door met werken op de verschillende afdelingen in de 2 ziekenhuizen zoals we het ingedeeld hadden. De dagen op de orthopedie poli waren erg leerzaam. Wij begonnen al patiënten te zien voor de andere dokters klaar waren met hun ochtendvisite. Zo konden we de overvloed aan patiënten een beetje verminderen en droegen we er aan bij dat om 5 uur ´s-Middags er toch een einde kwam aan een dag vol met gebroken armen/benen en patiënten die tegen alle adviezen in toch op hun gips liepen. We hebben gebroken botten gereponeerd, allerlei soorten gips/spalk/bandages aangelegd, injecties gegeven en vooral veel patiënten geïnstrueerd hoe met hun probleem om te gaan. We kregen de indruk dat wij bovengemiddeld communiceerden met de patiënten. Dat is ook wel iets waar in onze opleiding aan het Erasmus MC op gehamerd wordt. Wel leuk om te zien dat we dat dus ook in de praktijk kunnen brengen.
´s-Avonds waren we betrokken bij de Emergency Care. Hier kwamen we veel echte acute geneeskunde tegen. We hielpen mee bij patiënten die in shock binnen kwamen, reanimaties en brachten volledig zelfstandig thoraxdrains in. De hectiek had ook een keerzijde als het gaat om de zorg voor patiënten. Zo zagen wij binnen een uur 2 patienten die al uren hadden zitten wachten en in het triage boek waren neergezet met hoesten of buikpijn, maar met code groen (=geen spoed). Toen hun beoordeelden bleken beide patiënten in een zeer zieke toestand te verkeren, waarbij respectievelijk een longontsteking en een maagbloeding een bloedvergiftiging hadden veroorzaakt! Een ander voorbeeld was een man die hete visolie in zn gezicht had gehad. Hij was volledig in paniek en wij zochten een zuster om de man te verzorgen, controleerden zijn vitale functies en droegen het aan een andere arts over. Op de een of andere manier is hij daarna uit het oog verloren geraakt en het volgende moment zagen we hem aan de beademing liggen!
Het meest indukwekkende geval in medisch opzicht was een patient die binnenkwam met een klaplong na een messteek. Terwijl hij door het hele team werd beoordeeld en behandeld ging hij binnen 5 min volledig achteruit en raakte buiten bewustzijn. We mochten mee naar de operatie kamer en Fons heeft geassisteerd. Er bleek een gat in de linkerboezem van het hart te zitten, veroorzaakt door de messteek! Deze man was bijna doodgebloed! Fons en de arts-assistent hebben toen vakkundig het gat in het hart dichtgehecht en de patient heeft het overleefd! Zo waar dus zelfs open-hartchirurgie gezien!
De weekenddiensten in het township bleven dagen met een onverminderde hoeveelheid aan steekverwondingen en verkeersongevallen. Ik heb daar heel veel ervaring op kunnen doen met hechten en het opvangen en behandelen van trauma-patienten. Het werken in het meest beruchte township van Kaapstad is denk ik wel de indrukwekkendste ervaring van mijn tijd hier!

…de pap begint al goed in te dikken en door het fanatieke roeren heb ik het voor het eerst voor elkaar gekregen om geen klonten erin te hebben! Het vuur doe ik laag en de deksel erop, het moet nog 20 min sudderen om volledig in te dikken. Buiten staan Fons, Jasper en Tijs het braaivuur aan te maken, we hebben het met een rood wijntje in onze hand over alle mooie dingen die we al achter de rug hebben en beseffen ons dat we moeten genieten van deze unieke periode….

Het weer in Kaapstad was de laatste weken steeds meer zomers geworden. Regelmatig reden we regelrecht naar het strand als we het ziekenhuis verlieten. Met Clifton Beach en Camps Bay heb je 2 fantastische stranden vol met mooie sportieve jonge mensen in een ontspannen sfeer met een adembenemende view van de Atlantische kust en de bergketen van de Tafelberg achter ons. We voetbalden en zwommen tot we erbij neervielen en dronken nog wat op een van de terrasjes. We vroegen ons af waarom iedereen er hier zo goed uit ziet en er weinig overgewicht te vinden is. Het antwoord hebben we niet gevonden.
Zelf zijn we ook sportief bezig geweest, met een prachtige beklimming van de Tafelberg via de Botanische tuin van Kirstenbosch en een wielerklassieker over de Cape Peninsula te zuiden van Kaapstad. Met name de fietstocht vol steile beklimmingen en magnifieke afdalingen (geen valpartijen) heeft ons alle vijf (Ton ging ook mee) de benen volledig laten verzuren!
We bezochten het kasteel van de VOC en gingen nog een zondagmiddag naar een klassiek braaifestijn in Gugulethu, de Mzoli´s. Daar wordt op grote schaal gebraaid en is er een mix van lokale bevolking en toeristen.

….. Het vlees wordt lekker gaar boven de gloeiende kooltjes en regelmatig krijgen bezoek van een nieuwsgierige jakhals, die komt kijken of hij een hapje vlees kan meepikken…..

We zitten nu in het Kgalagadi park in het noorden van zuid-afrika. We zijn via de westkust richting Namibie gereden. Gedurende de route werd het landschap steeds droger en uiteindelijk reden we kilometers door woestijngebied. Het was een gevecht tegen de elementen. Heel bewust moesten we omgaan met water, zand en benzine. We zagen mooie berggebieden met fantastische vergezichten (oa de Cederbergen, waar rooibosthee gemaakt wordt) kregen veel mee van de diamantwinning in het verleden. We bezochten een spookstad Koolmanskop in de buurt van Luderitz, waar vroeger de rijke bazen de lokale bevolking in de diamantmijnen lieten werken. We beklommen in de brandende zon de unieke rode zandduinen. Terug zuid-afrika in waren we blij om weer wat groene vegetatie te kunnen zien na al die dagen vol met zand en we rehabiliteerden in een hostel aan de Orange River tussen de wijnranken, gerund door een in de hippie die nog in de flowerpowertijd was blijven steken. Een verfrissend rafttochtje over de rivier en we verlieten het Augrabies park om via Upington weer de droogte van de Kalahari op te zoeken. Deze enorme tocht door de Northern Cape laat ons een heel ander deel van dit prachtige land zien. We ontmoeten veel echte blanke `afrikaners´ en praten meer Afrikaans/nederlands dan Engels. We hebben het veel over de verhouding tussen de blanken/colourds en zwarten en leren veel over de nasleep van de apartheid.

… terwijl we genieten van onze heerlijke braai met perfect gelukte `stijw pap´ worden we naar binnen verdreven door een aanval van mega-motten, vleermuizen en andere insecten. We gaan op de dekens liggen om nog enigszins koel de nacht in te gaan, maar we weten dat we morgen weer badend in het zweet wakker zullen worden. We gaan weer op zoek naar springbokken (`bokkies´) gemsbokken, leeuwen, cheetahs, hyena´s en luipaarden.
De wekker staat om 4.50u…...............

Lekkere dag nog!
Gerson